Dit gaat het helemaal worden

In april vertrekt schipper Hans de Koning uit Harlingen met iedere week of twee weken een andere bemanning om er in oktober terug te komen. Hij wordt die periode iedere twee maanden bijgestaan door een andere maat/cateraar, waaronder zijn vrouw Diana, die we voor dit stuk interviewden.

Tijdens haar studietijd in Amersfoort ontmoet Diana Hans. Zij studeert aan de kunstacademie en Hans zit op de grote vaart. Naast de kunstacademie doet zij andere opleidingen: die tot constructiebankwerker en ze leert lassen. Na alle opleidingen te hebben afgerond, vindt Diana een baan in het onderwijs en gaat tijdens haar vakanties af en toe met Hans mee op de grote vaart. Echter, niet als vrouw van. Ze monstert aan als kok of matroos en klust als nodig als lasser of snijbrander. Ze wil echt iets te doen hebben als ze aan boord is en niet met een breiwerkje naast manlief in de stuur hut zitten, daar ligt haar ambitie niet. Het is wel anders hoor om aan boord van een coaster te koken dan voor grote groepen op het vasteland. Ze bluft zich erin, met in haar achterhoofd dat zij al vaak kookte voor grote groepen. Het ging niet allemaal meteen goed. De eerste nacht ruw weer kroop Hans mopperend naast haar in bed. Of ze de volgende keer alsjeblieft wel alles vast wilde zetten in de keuken? Had hij na zijn dienst de keuken kunnen opruimen, voorraden weer in de kasten geplaatst en de vloer gedweild. Diana was er niet aan gewend dat op zee alles goed vastgezet dient te worden. De volgende nacht was hij minder coulant: Venneman, eruit en opruimen! Was ze toch nog vergeten de volle - pannen op het fornuis vast te zetten en de koelkast goed af te sluiten. Het eten stond er tot haar knieën. Dat werd schrobben. Maar ze vond het werk aan boord prachtig!

Na een aantal jaren besluit Hans uit de grote vaart te stappen en stopt hij zijn liefde voor het varen in het in de weekends, samen met Diana, opknappen van een klassiek zeilschip. Maar het blijkt niet voldoende en ze besluiten op zoek te gaan naar een schip om te kunnen gaan charteren. Ze zien de advertentie waarin de Bør te koop staat, een schip waarmee twee Nederlanders al jaren in Noorwegen met groepen zeilen. Ook voor Diana past het precies. Na een tijd directeur te zijn geweest van een marketingbedrijf in Amsterdam, begint ze een eigen bedrijf in marketingadviezen. Maar dit avontuur met Hans valt daarmee te combineren en gaat ze graag aan.

Samen bepalen ze hoe hun bedrijf er moet gaan uitzien. Diana werpt zich op de marketing en styling van het schip. Ze willen dat de gasten meewerken bij het varen, maar daarnaast moeten ze meer service krijgen dan ze verwachten. Als schipperspaar hebben ze de taken goed verdeeld, maar dat is ook nodig om de eigen ontspanning te creëren. Hans zet de route uit, stuurt het varen en let opdat er geen gevaarlijke situaties ontstaan. Diana ondersteunt hem als maat hierbij. Ook houdt zij de gasten in de gaten. Gaat het goed met ze? Hebben ze het naar hun zin? Het zijn zeer verschillende mensen die aan boord stappen. Van mensen met ruime zeilervaring tot mensen die nog nooit op een boot hebben gezeten. In een groep zitten mensen die weten wat er van ze wordt verwacht samen met mensen die het gaat duizelen van de namen van de verschillende zeilen, touwen en wat daarmee te doen. Daarnaast verzorgt zij, met hulp van Hans, de catering. Dat wil nog wel eens anders lopen dan gepland, doordat er bijvoorbeeld ineens naar een andere haven moet worden uitgeweken, of omdat ze ineens veel later een haven zullen binnenlopen dan verwacht. Het weer is een alles bepalende factor Diana herinnert zich een singles week waarin al meteen moest worden geïmproviseerd: vanwege harde wind moesten ze meteen na aankomst van de gasten vertrekken.

Niet eerst klimatiseren onder het genot van een lekkere borrel en een maaltijd. Nadat ze de haven uit waren, ging Diana met soep rond en zag toen dat een van de gasten, een jonge vrouw, aan dek zat te koukleumen en al behoorlijk bleek zag. Haar werd verzekerd dat het goed ging. Maar Diana zag meer soep naast dan in haar mond belanden en bleef haar goed in de gaten houden. Toen ze echt groen begon te zien, vroeg Diana of het haar eerste keer op een schip was? Ja, kreeg ze te horen. En op een zeilboot? Ja, snikte de gaste, en ik heb vandaag ook voor het eerst van mijn leven in een vliegtuig gezeten. Toen het te gek werd hielp Diana haar naar haar hut, hielp haar uit haar inmiddels doornatte en bevuilde kleding, en hielp haar in het prachtige gouden nachthemdje dat de vrouw speciaal voor deze week mee had genomen. Dit is helemaal het moment, meisje!

Wij zijn inmiddels halverwege onze twee weken aan het genieten van waar Hans en Diana ons brengen. Varen in een prachtig landschap, hopend op het zien van orka's en zeearenden. Genietend van alle verwennerijen en we wensen ons goede wind opdat we mooi kunnen zeilen. Storm hoeft niet per se, maar wanneer die komt, dan brengen zij ons vast en zeker veilig in een haven.

Simone Meijerink

Wilt u ons volgen op Twitter? Klik hier