Leven in het moment

Ik moet toegeven dat het me moeite kost. In je hoofd ben je toch meestal bezig met het analyseren van het verleden en het visualiseren van de toekomst, al was het maar ‘wat ga ik vanavond koken?’. Echt ‘in het moment zijn’ vergt concentratie en aandacht. Maar vooral ontspanning. Als er iemand is, in mijn omgeving die bijna altijd ‘in het moment’ leeft, dan is het mijn kat. Krijgt ze honger, dan gaat ze naast haar bakje zitten, wil ze naar buiten dan kruipt ze door het luikje, wil ze aandacht, dan kruipt ze op mijn schoot.  Dat is allemaal heel direct. Wij, de mens, heersen over de aarde omdat we dit achter ons hebben gelaten. We kunnen plannen, analyseren, structureren en wat diens meer zij, leven zodoende efficiënter (halen boodschappen voor de hele week), sparen daarmee tijd, die dan weer gevuld kan worden met iets anders. Het leven staat niet stil, omdat er lessen uit het verleden getrokken dienen te worden, werk voorbereid voor morgen.. Zelfs een hele agenda moet worden bijgehouden met daarin alles wat we nog willen en moeten.

En dus is er meditatie, of bidden, of hoe u het wilt omschrijven.

Even pas op de plaats, de wereld vergaat niet als u uw werkzaamheden voor vandaag niet allemaal af krijgt, of de vloer niet gestofzuigd wordt. Morgen is er weer een dag. In het moment ‘zijn’ is niet eenvoudig, want u kunt u lichaam wel tot stilte manen, de geest is een heel ander chapiter! Als je rustig zit of ligt, komen juist allerlei gedachtes in je op. Je hebt er immers op dat moment alle tijd en aandacht voor.

Het beste lukt het mij om mijn geest leeg te maken, als ik op een dag als deze in de zon op een tuinstoel zit, of in het gras van mijn gazon lig en naar boven staar, naar de lucht. Met of zonder wolken. De lucht kent geen tijd. Of naar een boom kijk, met een vogel er in. Wat leuk, dat die er is. Of mij kat aai, die weer eens op schoot wil. Dan zakken als vanzelf de schouders naar onderen en ontspant mijn gezicht. Als de zon niet schijnt, wil een muziekje dat me ontroert, dat me raakt ook helpen. Je even mee laten voeren, even niet ‘in control’ zijn, maar ‘het’ laten gebeuren. Het kan dan zomaar, dat ik de rinkelende telefoon niet beantwoordt of een deurbel negeer.. morgen is er weer een dag.

Manon Claus

Meer weten over onze columnist Manon Claus en de workshops van Heerlyckheid Theresia Peridot? Abonneer je hier op de Nieuwsbrief.