Jaarwisseling: the ultimate deadline

Maar voor het zover is, hebben we allerlei mini-deadlines al gepasseerd: wordt de logistieke deadline gehaald en hoe zit het met de culinaire deadline (staan oliebollen en appelbeignets op tijd op tafel)? Zit het haar goed, zijn de nagels gelakt…we spurten met zijn allen als lemmingen (maar dan wel goed gekleed), richting de afgrond van het oude jaar, niet wetend wat het nieuwe ons zal brengen.

Je hebt mensen die houden van deadlines en mensen die ze haten, maar afgezien daarvan heb je nog het verschil in hoe je ermee omgaat.. Laat je ze langzaam maar zeker, als een gigantische ijsschots, op je afkomen… Het gevaar tergend en het risico nemend dat het ontzettend fout afloopt? Of zorg je ervoor dat dit risico binnen de perken blijft, start je op tijd en heb je een planning?

Je hebt allerlei soorten deadlines, degene die we ons zelf stellen, deadlines op het werk, deadlines in relaties.., de een harder dan de andere. Soms schuiven we ze zelf op en soms zijn ze niet eens haalbaar, maar ik heb ondertussen wel gemerkt dat je de mensheid grofweg in twee categorieën kunt indelen: de ‘voor zich uit schuivers’ en de 'aanpakkers'. De ‘voor zich uit schuivers’ zeggen vaak dat ze met die steeds verder oplopende druk beter presteren, terwijl de aanpakkers die druk helemaal niet prettig vinden en juist met alle macht proberen te vermijden. De een is een avonturier en de andere een boekhouder, zeg maar.

Maar een deadline heeft zelden alleen met onszelf te maken en heeft haar invloed ook op mensen om ons heen. Als de een zijn deadline namelijk gevaarlijk dicht laat naderen, dan heeft de volgende geen tijd of ruimte meer voor fouten en het herstel daarvan, want die tijd heeft zijn voorganger dan volledig opgebruikt. En mensen die zeggen onder druk beter te presteren, zijn daarnaast vaak niet bijzonder aardig in de omgang als het moment suprême dan eindelijk aangebroken is en de deadline niet meer valt te ontkennen: het moet en het moet nu. De saaie boekhouder, die ruim van te voren was begonnen, blijkt opeens een verantwoordelijke en meer sociale mens (naast piekeraar of perfectionist), de avonturier, zoals elke avonturier, behoorlijk egocentrisch. Bovendien blijkt de eerste soort vaker vrouwelijk en de tweede mannelijk, maar dat terzijde.

Toen de ijsschots van oud-op-nieuw gevaarlijk dicht naderde, checkte ik nerveus mijn lijstjes. Er was er een voor het diner met onze gasten, eentje met alles wat daarvoor nog gehaald en gedaan moet worden. De sneeuw had mijn planning overhoop gegooid en mij onvrijwillig van een saaie boekhouder in een avonturier (ach, we zien het wel) veranderd, maar het wringt. Ik kon de kou van de ijsschots al voelen, houd niet van het zwarte water dat ik onder mij vermoedde..ik ben geen goede zwemmer. Avonturier of boekhouder: ik wens u allen een gezond en succesvol nieuw jaar toe. En dat u, als u daarin een ijsschots in zicht krijgt, allen een plek in een van de reddingsboten mag bemachtigen…

Manon Claus

Meer weten over onze columnist Manon Claus en de workshops van Heerlyckheid Theresia Peridot? Abonneer je op haar nieuwsbrief.