Een echt S.A.T.C. weekend..!

Vrijdagavond, of beter gezegd vrijdagnacht, stond ik sinds lange tijd weer op de dansvloer van een disco. Met vriendinnen, uiteraard, allemaal mooi opgedoft and ready to go!

Het weekend kon beginnen, wij waren er klaar voor. Ronddraaiende spiegelballen boven ons hoofd, afwisselend gekleurd lamplicht, harde muziek.. Dat was ik even vergeten: in disco's kun je geen gesprek voeren, tenzij op het damestoilet (waar de geluidssterkte dusdanig is, dat je met wat schreeuwen er net bovenuit kunt komen). Dus vaker naar het toilet dan strikt noodzakelijk.. want helemaal zonder kwebbelen kunnen wij dames natuurlijk niet! 'Ik moet plassen, ga je mee?', bracht me helemaal terug in de tijd.

Opeens leek alles als vanouds en alsof ik nooit 'weg' was geweest: hetzelfde soort publiek (inclusief de hippe 'vaste kliek', die de rest weinig subtiel het signaal geeft dat zij the incrowd zijn), beeldschone bardames die voor een hoge omzet moeten zorgen en  breed geschouderde deurmannen in het zwart, precies zoals ik me dat nog wist te herinneren, de slechte muziek... Stond die metaaldetector in de hal er tien jaar geleden ook al? Waarschijnlijk wel. En, oh ja, voor half een 's nachts is er niets te doen in zo'n spiegelpaleis.. Ons 'vroege' arriveren zorgde even voor het label bakvis, maar alleen bij mensen die ook vroeg waren, dus dat deerde niet.

- Eerder die avond had ik nog even dralend voor de spiegel gestaan.. kan dit wel, wat ik aan heb? Met Carrie Bradshaw in gedachten hangt er echter weinig in mijn kledingkast dat, wat haar betreft, niet zou kunnen, dus ik haalde mijn schouders op, pakte mijn autosleutels, een laatste blik in de spiegel in de gang and off we were! -

 

Twee toiletbezoeken verder realiseerde ik me: je kapsel kan bij het verlaten van je huis nog zo goed zitten, tegen de tijd dat je een uurtje binnen bent, vanwege alle warmte, is de boel definitief ingestort! Het maakt niet uit wat je er aan probeert te doen (maar heb je toch nog iets te doen, op dat toilet), het zit de rest van de avond voor geen meter.. Eenmaal weer van het toilet af, keek ik richting 'incrowd' en constateerde paardenstaarten... juist. Die zijn disco-proof. Maar ach, we kwamen om te dansen en dat was, zoals ik kon vaststellen, nauwelijks veranderd in de afgelopen tien jaar tijd.

En zo stonden we, na een tijdje wennen, met een hele rits dames te zwieren op de dansvloer, het werd een lange nacht..

En een korte, want gezien het programma van de rest van het weekend, moest er gewoon weer op zaterdag boodschappen gedaan worden. Byebye glamour. Hello Kattenbakgrint. Het 'bijengezoem' dat als residu van het muziekgeweld in mijn oren was achtergebleven, zoemde gedurende de dag steeds iets minder hard, totdat het uiteindelijk verdween.

Die avond verkeerde ik opnieuw tussen allemaal vrouwen en dansten we weer het zweet uit ons lijf, maar dit keer op een toneelvloer. Onze eerste try-out, onze eerste 'productie', opnieuw helemaal opgedoft en bijzonder gestyled.., maar tussen iets ander publiek. En zo slecht het vaak tussen dames gaat op de werkvloer, op dansvloeren en toneelvloeren gaat het prima! Nog even na kletsen aan de bar en opnieuw kwam ik vol indrukken thuis terug en net zoals de vorige avond met het blije gevoel van: dat doen we snel weer eens over!

Zondag is rustdag, dus die bracht ik uiteraard door op een zonnig terras. Wederom in zeer goed gezelschap. En terwijl de temperatuur ook laat nog heerlijk warm bleef, besloten we de avond af te sluiten met een heerlijk etentje. Iets minder opgedoft, heel relaxed, maar zeker niet minder gezellig! En het 'goede gesprek' kon eindelijk plaatsvinden, naast de ook strikt noodzakelijke chitchat, uiteraard en de glitternacht leek alweer een week geleden.

Zowel in de disco, als op de toneelvloer als op het terras, kan ik niet anders dan constateren dat de dingen er inderdaad leuker op worden naarmate je ouder wordt (hoewel daar een grens aan zit, vermoed ik). Het zenuwachtige, onzekere is er vanaf en daardoor lijkt het alsof je er meer van kan genieten. Is dat ook het succes van SATC? Bullshit is niet meer aan ons besteedt. Ik las een tijd geleden iets dat daar goed op aansluit:

'The moment I realized that suffering internally for the sake of not rocking the boat was detrimental to my life. You cannot evoke change without speaking your mind and no one awards you a trophy for suffering in silence. Unfortunately, I think we women are socialized to keep it all inside for fear of not being "nice." It seems that around age 40, many of us "get it" all of a sudden. I am hopeful that this isn't just a rite of passage and we are able to deliver a message to a younger generation of women that this is an artificial construct that they can shatter in an instant.' (Kathie Kinde, Cleveland)

En aangezien ik morgen gelukkig opnieuw tussen de meiden verkeer, weer om heerlijk te dansen (dit keer in het kader van een repetitie voor een dansoptreden), I can't help but wonder: dancing, chatting, sunshine and no bullshit, why didn't we do it like that from the start?

door Manon Claus.

Meer weten over Heerlyckheid Theresia Peridot ? Klik hier voor een kijkje op de website en het actuele aanbod..  www.theresia-peridot.nl !

Reageren? info@theresia-peridot.nl