Vrouwenpower

 Wat is er nou zo typisch aan vrouwenpower. Wat is vrouwenpower eigenlijk uberhaupt... 

Is het degene die met armpje drukken wint? Of die je met woorden onder de tafel lult? Is het een moeder die door weer en wind haar kind op het fietsje naar school brengt. Is het de vrouw aan de top van een door mannen gedomineerde sector of is het net zo willekeurig en subjectief als het leven en afhankelijk van de situatie...

Afgelopen vakantie heb ik echter toch een staaltje vrouwenpower van dichtbij kunnen meemaken. Mijn nicht, nu 45 vertrok op haar 18e naar Zuid-Frankrijk omdat ze na een jeugd in Afrika maar niet kon aarden in Nederland. Ze heeft nog wel fanatiek aan rugby en bodybuilding gedaan, nogal sporten waar je wat power voor nodig hebt lijkt me, maar koos uiteindelijk voor avontuur in het zuiden. De laatste keer dat ik haar zag, zij was toen een jaar of 25, vertoefde ze al enkele weken in haar eentje in de middle of nowhere in de Pyreneen. Ze sliep in een hangmat met als enige bescherming, twee Rottweilers onder zich en een geweer binnen handbereik. Een gek detail wat ik me goed kan herinneren, is dat die honden voortdurend 'in elkaar vastzaten' na de daad en dat dat wel een uur kon duren!! Vrouwenpower in de sluitspier of toch iets anders... Een bijzondere manier van naspel, dat kan ook.

Deze vakantie was ik er weer. We spreken 20 jaar later. Mijn nicht is inmiddels moeder van 9 kinderen, waaronder een drieling, (de power van de katholieke kerk) getrouwd en runt samen met deze familie een biologisch bedrijf met 2 ezels, 8 varkens en 8 biggen, een hoop parelhoenders, 2 kalveren, 2 geiten, een schaap, ganzen, eenden, konijnen en duiven.  Als het hun tijd is, slacht en vilt, zij is de snelste viller van het gezin, mijn nicht de beesten eigenhandig. Maar ook de kinderen doen dit zonder problemen. Voor de drieling van dertien jaar is het de gewoonste zaak van de wereld en de kleinste van 4 staat er geinteresseerd bij te kijken. Ik kreeg al hartkloppingen omdat wij(vriend en ik)op een gegeven moment mee moesten komen konijnen halen die we voor de lunch zouden eten. Aan de poten gedragen (en dat konijn maar vechten) brachten we ze richting de slachtplek. Het slachten zelf konden we niet aan. Een gebrek aan vrouwenpower... (we hebben het natuurlijk wel gegeten). Maar ik realiseerde me terdege dat ik, en wij, helemaal niet meer weten waar ons voedsel vandaan komt.

Verder hebben ze een biologische groentetuin met de lekkerste tomaten, allerlei soorten en maten, die je OOIT hebt geproefd. Ze staat s' ochtends op met de zon en gaat naar bed als de ze ondergaat. Er wordt water gepompt en de elektriciteit komt van zonnepanelen. Ze geeft de kinderen thuis les en maakt hun eigen kleren of koopt ze bij een tweedehands, waarbij ze zich erover kan verbazen wat de moderne mens allemaal wegdoet. Ze doen niet aan radio/krant of tv. Ze zijn geheel zelfvoorzienend en erg gelukkig. Maar zo te leven, zonder de luxe van de westerse maatschappij, is ook zwaar. En daar heb je een behoorlijk staaltje vrouwenpower voor nodig. Geen arm- of brainpower. Maar de kracht van een buffel, om elke dag door te buffelen voor je bestaan. Respect.