Onderweg

Vanochtend bijvoorbeeld had ik het gevoel zo middenin de maatschappij te staan. Ik ben helemaal niet filosofisch aangelegd, maar ik voelde me echt een maatschapijbewoner van een maatschappij waarvan ik niet zeker wist of ik daar wel in wilde wonen.

Ik zag al een stel jongens, regionale types; dun, plat pratend, pukkelig en met een zeker ongewenst gedrag in mijn ogen. Slenterend over het perron met een blikje energydrank, of misschien was een bacardi-cola, luid pratend en andere reizigers intimiderend. Ik zag ze weglopen en was blij. Minder blij was ik toen ze terugkwamen met een meisje. Een dikkig meisje in een metallic-kleurige legging. Ze werd voortgeduwd door de drie jongens, weggeduwd uiteindelijk. Als een gebruikte washand. Zo zag ze er ook uit. "Rot maar op bitch, rot maar op als je ons niet wilt." En ineens zie ik het hele concept loverboys, gangbangs voor mij; garages met matrassen en alle bijbehorende toestanden. Hoe het meisje keek, liep, een houding van 'ik mag er niet zijn'. En vooral die rotkoppen van die gasten. Zo'n kop waarvan ik denk. Gasten!! get a life. Zoek een baan! Ga naar de kapper, ga naar een schoonheidssalon, ga naar je moeder en zeg dat je er spijt van hebt. Spijt dat je zo'n eikel van een zoon bent. En tegen haar zou ik willen zeggen: Goed zo! recht je rug, hoofd omhoog en maak er iets van. loop door, kijk niet achterom. Loop door en loop weg van hen.

 Ik loop verder en zie een gezin staan. Moeder, vader en een dochtertje. Ze komen, denk ik, uit Oost-Europa. Bulgarije of Roemenie. Ze lopen ongemakkelijk over het perron, lijken iets te zoeken. Een vriendelijke conducteur komt iets vragen, maar ze wimpelen hem af. Dan komt er een oudere heer het perron oplopen. Hij noemt hun namen en vraagt of ze Nederlands spreken. "Eén klein bietje" zegt de vrouw. "Ik zal langzaam Nederlands praten", zegt de man. Hij kent ze duidelijk niet. Wie is die man? Is hij van de kerk of een andere hulporganisatie. Of is hij een barmhartige samaritaan, een particulier die zijn leven heeft gewijd aan het opvangen van asielzoekers. Ik stel me voor dat hij ze meeneemt in de auto. Hij neemt ze mee naar huis. Zijn vrouw wacht hen op met koffie en koekjes en Hollandse gastvrijheid. Met handen en voeten wordt er toch een gesprek gevoerd. Het klein meisje staart onwennig naar de grond. Ze ontdooit als ze een pop krijgt van de mevrouw. Een pop die van haar kleinkind is geweest. Ze glimlacht. Een nieuw leven voor deze mensen. Ik hoop het als ik ze gedrieeen zie weglopen.

Ik ga op het bankje zitten om op de trein te wachten en overdenk wat ik net heb gezien. Iets troosteloos met een hoopvol perspectief. Of althans in mijn verbeelding wel. Ik hoop dat het leggingmeisje niet gewoon naar de AH to go is gelopen om peuken te kopen voor die gasten. Nee, ik hoop dat ze verstandig is geworden en daar niet meer terugkeert.

Ik hoop niet niet dat dit voor het gezinnetje een eindstation was. Ik hoop niet dat ze uitgeprocedeerd zijn en in zo'n schamel onderkomen op een AZC zitten.

Ik hoop van ganser harte dat het die mensen goed gaat. En op dat moment, ik ben niet filosofisch en ook niet erg religieus aangelegd, maar op dat moment vliegt er een witte duif, met takjes in zijn bek op weg naar nieuw leven. Voor mij blijft hij even hangen.

Symbolisch dan? Misschien... Als ik eerlijk ben was het misschien het wel een grijze duif. Zo'n vliegende stadsrat die door iedereen uitgekotst wordt. Maar op dat moment was het voor mij de vredesduif, de duif van hoop. Ik stap de trein in samen met allemaal andere mensen die wellicht ook onderweg zijn van A naar Beter.