Een liftersavontuurtje op de Lofoten

  Aangekomen in Kabelvaag besluiten mijn reisgenoot en ik onder het genot van een pilsje in de schippersbar met opschrift Kabelvaag N68°13’ O°30’ , de volgende dag liftend naar het ‘Lofotr Viking Museum’ te gaan. Dit is 50 kilometer verderop in Bostad.

Met Vikingvlechten in de haren staan we de volgende dag langs de kant van de weg. Al snel komen de trauma’s van vroeger naar boven. “Weet je nog? Vroeger… uren langs de kant van de weg om maar een lift te krijgen?”.

Eindelijk na een half uur stopt er een auto met 2 jonge bergbeklimmers. Aangetrokken door onze vlechten en geschrokken van onze leeftijd worden we 15 kilometer verderop uit de auto gezet. “Dames dit is een goede plek om te liften en wij moeten de andere kant uit.”

Daar staan we dan met onze vlechten. Inmiddels een liftbordje gemaakt. En ja we worden bijna direct meegenomen door een Duitse vrouw met haar zoon die ook op weg is naar het Viking Museum. Ze biedt aan dat we ook nog meekunnen naar een schilderachtig plaatsje Eggum. En als we dat niet willen dan kunnen we haar bellen voor de terugweg naar Kabelvaag. Dit een superlift.

Aangekomen bij het Museum gaat ieder zijns weg. We verkennen een naar waarheidsgetrouwe replica van een hoofdmanshuis.



En zijn erg onder de indruk van het vakmanschap van de Vikingen. Zowel de weefpatronen in de tapijten als de ijzerbewerking en houtbewerking getuigen van goede kwaliteit en mooie vormen.

Daarna monsteren we aan voor een roeitocht met een heus Vikingschip. Dit onder leiding van een ‘echte’ dril Viking om de roeiende toeristen enigszins gelijkmatig te laten roeien.



Een andere Viking geeft ons boogschietles. Na enige oefenen komen de pijlen wel 60 meter ver.

Vermoeid van al die indrukkenen en van het roeien liften we terug naar de ingang. En jawel hoor twee oudere medewerkers met busje stoppen voor ons. Ze hebben een verdacht brede glimlach op hun gezicht als ze ons laten instappen. De heren hebben mooi geen achterbank maar een enorm bed waar we op mogen zitten.

Terug bij de ingang gaan we nog een keer het hoofdmanshuis in. Nu gewapend met pijlen en een boog en vlechten in het haar denkt menigeen dat we bij het interieur horen.



Onze lift neemt ons mee naar het schilderachtige plaatsje, zij gaan wandelen, wij verkennen het plaatsje maar vinden geen barretje. Dus zit er niets anders op dan te wachten in de kou. Gelukkig heeft ze ons de autosleutels gegeven zodat we ook in de auto kunnen wachten.



Na een uurtje komen ze terug van de wandeling en vertrekken wij naar Kabelvaag. Alwaar wij deze bijzondere dag afsluitend in dezelfde schippersbar met opschrift Kabelvaag N68°13’ O°30’.


Door Benedicte
.

Wilt u ook reizen en zeilen met BØR klik dan hier .